سرخی پنجه های درخت با تو سخن می گویند

گلهای یخ سر از پیله های خویش بیرون اورده اند

باران مرا به یاد پاکی و خزان می اندازد

ای رفتگر ارمغان پاییز را جارو نکن

که جلوه گاه قدرت یگانه یزدانم می باشد

اری پاییز هم با تمام بدبختی و بیچارگی امد چه فصل بیخودیست این پاییز

به این میگن ضد حال